Orkide yetiştiriciliği, değeri yüz milyonlarca doları bulan, rekabetin yoğun olduğu bir sektördür. Yeni bir orkide türünün piyasaya sürülmesi, on yıla kadar sürebilen yoğun bir çalışmayı gerektirebilir. Bu süreçte, laboratuvarlar en az sera kadar önemli bir rol oynamaktadır.
Floricultura gibi önde gelen Hollandalı firmalar, seçici ıslah ve çoğaltma yoluyla ticari orkidelerin genetik yapısında önemli değişiklikler olduğunu belirtmektedir. Bu durum, yeni bitki türlerinin özelliklerinin tahmin edilmesini zorlaştırmaktadır. Ancak, Floricultura ve rakipleri, belirli özellikler için genetik belirteçler geliştirerek seçici ıslah sürecini hızlandırmayı hedeflemektedir. Bu sayede, yeni ıslah edilmiş bir bitkinin çiçek açmasını beklemek yerine, genç bitkiler üzerinde genetik tarama teknikleri uygulanarak uygun olmayanlar sürecin başında elenebilmektedir.
Floricultura'nın araştırma ve geliştirme müdürü Wart van Zonneveld, binlerce melezden elde edilen bitkilerin genetik belirteçler aracılığıyla taranabildiğini ve istenen özelliklere sahip olanların seçilebildiğini ifade etmektedir. Bu genetik belirteçler, istenen veya istenmeyen belirli özellikleri göstermektedir.
Bu tür yeni ıslah teknikleri, şirketler tarafından gizli tutulmaktadır çünkü her firma kendi genetik belirteçlerini ve süreçlerini geliştirmekte, bu da onlara benzersiz çeşitler geliştirme imkanı sunmaktadır. Van Zonneveld, bu durumun yüksek yatırım gerektirdiğini ve bu nedenle bilgilerin gizli tutulduğunu belirtmektedir. Wageningen Üniversitesi'nden Paul Arens, temel ıslah yöntemlerinin değişmediğini, ancak laboratuvar ortamında genetik belirteçler ve genomik araştırmalarla bitki sağlığına odaklanıldığını eklemektedir.
Genetik belirteçler, orkide bitkilerindeki avantajlı özellikleri belirlemek için kullanılmaktadır. Ayrıca, genetik analizler, yeni çeşitlerin fikri mülkiyet haklarının korunmasında da rol oynamaktadır. Avrupa'da yetiştirici hakları, ABD'de ise patentler aracılığıyla bu koruma sağlanmaktadır. Arens, bir firmanın geliştirdiği yeni orkidenin tekelleşme hakkına sahip olmak istediğini, aksi takdirde başkalarının bu bitkiyi çoğaltıp satabileceğini belirtmektedir. Yetiştirici hakları ve patentler, fiziksel tanımlamalara dayanarak verilse de, yeni çeşidin piyasadaki diğer ürünlerden farklı, kararlı ve homojen olması gerekmektedir.
DNA analizi, yeni çeşidin hangi bitkilerle karşılaştırılması gerektiğini belirlemede güçlü bir araç olarak öne çıkmaktadır. Arens, bu sürecin adli bilimlerde kullanılan yöntemlere benzediğini, DNA'daki farklı konumlardaki belirteçlerin bir desen oluşturduğunu ve bu desenin eşleştirilebildiğini veya eşleştirilemediğini ifade etmektedir.
Floricultura, doğrudan halka veya bahçe merkezlerine satış yapmamaktadır. Şirketin iş modeli, yeni çeşitler geliştirip bunları büyük ölçekte yetiştiren yetiştiricilere satmaktır. Kataloglarında 180'den fazla çeşit bulunurken, geliştirme aşamasında yüzlerce çeşit daha bulunmaktadır. Şirketin yetiştirme müdürü Stefan Kuiper, yeni çeşitlerin geliştirilmesinin uzun zaman alması nedeniyle sürekli bir gelişim ihtiyacı olduğunu ve aksi takdirde rekabette geri kalınacağını belirtmektedir.
Genetik tarama ve ilk seçimin ardından, bitkilerin laboratuvar ve sera koşullarında büyümesi yaklaşık üç yıl sürmektedir, ancak geliştirme aşamasında daha yıllar bulunmaktadır. Wageningen Üniversitesi'nden Arens'e göre ıslah, hedeflere uymayan bitkileri eleme sanatı olduğu kadar, kalanları çoğaltma sanatıdır. Bir sonraki bitki partisi, kardeşler yerine, seçimi kazanan bitkilerin tam kopyaları, yani klonlar olacaktır. Stefan Kuiper, başlangıçta tohumlardan elde edilen fidelerle çalışıldığını ancak Floricultura'nın meristem çoğaltma yöntemini tanıttığını belirtmiştir.
