Türkiye'de üç yıllık ekonomik bunalımın ardından, 'para kazanmak' eylemi zorlaşmakta ve bu durum toplumun genelinde bir gelecek kaygısı yaratmaktadır. İş dünyası temsilcilerinin sorunları genellikle klasikleşmiş bir 'ağlama seansı' olarak görülse de, yaşanan ekonomik sıkıntıların derinleştiği ve özellikle küçük yatırımcılar ile tasarruf sahiplerinin şok yaşadığı belirtiliyor.
Fon vurgunu öncesinde görevini yapmayanların kim olduğu sorusu, iktidara yakın çevrelerce de dile getirilmeye başlanmıştır. Sermaye piyasaları uzmanı olmayan, borsa şirketleri hakkında teknik analiz yapamayan, bilanço okuyamayan, kâr marjlarını ve piyasaların ulusal/küresel etkilerini anlayamayan vatandaşların, örneğin ABD-İsrail arasındaki savaşın piyasalara ve enerji ile ulaşım sektörlerine etkilerini öngörmesi beklenemez. Ancak Türkiye'de yaşamanın, ekonomi öğretmeni düzeyinde bilgi sahibi olmayı gerektirdiği bir durumun söz konusu olduğu ifade ediliyor. Memur, işçi veya emekli olup tasarruf yapanların dahi gelecek hayali kurmasının zorlaştığı, aksi takdirde 'soyulma' riskiyle karşı karşıya kalındığı vurgulanıyor. Ekonomi profesörü olmanın bile bu noktada bir güvence sağlamadığı, mevzuatın göz ardı edilebildiği ve vatandaşların kendilerini dolandırılmış bulabildiği belirtiliyor.
Analojilerle durumun vahameti ortaya konulurken, anne kedinin yavrularını güvenli bir yer bulana kadar sürekli taşıması örneği veriliyor. Fon vurgununun zihinlerde ağır hasara yol açtığı ve büyük bir güven bunalımının oluştuğu, bunun da önlenemediği ifade ediliyor. İnsanların küçük birikimlerini nereye yatıracakları konusunda kararsızlık yaşadıkları; mevduat, altın veya döviz gibi seçeneklerin yanı sıra, nitelikli yatırımcı tanımının değiştirilmesiyle birlikte durumun daha da karmaşıklaştığı belirtiliyor. Daha önce 10 milyon TL olan nitelikli yatırımcı sınırı 50 milyon TL'ye çıkarılarak, serbest fonlara erişim imkanları daraltıldı ve nitelikli yatırımcı sayısı 500 binden 15 bine düştü.
Kapitalist mantıkla bakıldığında mevcut piyasa koşullarının sürdürülemez olduğu tespiti yapılırken, yetkililerin de psikolojisinin bozulduğu ve çamaşır suyuyla çocuğunu yıkayan anne gibi radikal çözümlere yönelmiş olabileceği yorumu yapılıyor. İktidarın her hatasının bedelini küçük yatırımcıya yüklediği, Mehmet Şimşek'in her türlü parayı vergi olarak gördüğü ve para piyasası fonlarındaki yoğunlaşmaya vergi artışı veya devlet tahvili zorunluluğu gibi adımlarla karşılık verildiği belirtiliyor. Devlet tahvili zorunluluğunun fonları eksi getiriye sürüklediği ve küçük yatırımcının tekrar zarar ettiği ifade ediliyor. Bu durumun ardından risk değeri para piyasası fonları düzeyinde olan ancak devlet tahvili içermeyen serbest fonlar kurulduğu, ancak nitelikli yatırımcı ölçütünün 50 milyon TL'ye yükseltilmesiyle küçük yatırımcının bu fonlara da erişemeyeceği belirtiliyor. Sonuç olarak, iktidarın yarattığı zarardan küçük yatırımcının kaçma şansının kalmadığı, tüm çıkışların kapalı olduğu ve herkese payına düşen zararın ödettirileceği öngörülüyor.
